Terugblik concert Ronald IJmker op 31 mei 2017

Just as I am (van Lennart Morée; 1988) klinkt als een titel van Daniël Lohues en met dit heerlijk langzame werk stelt millennial IJmker (1981) zich aan ons voor: de kop is eraf, de toon is gezet en wat voor één. We luisteren, met de zon op het orgel als een natuurlijke volgspot, naar een vakbekwame organist. De overgang, we gaan zo’n tweeënhalve eeuw terug, naar grootmeester Bachs Fantasia und Fuge en Sicilienne kon niet groter zijn; en dan Air, evenals veel werken van Bach (de koralen bijvoorbeeld) een stuk muziek dat ooit in je hoofd terechtkwam (in mijn geval via de band Ekseption in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw) om er daarna nooit meer uit te gaan; ik moest veel moeite doen om niet te hard mee te neuriën. Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor Mendelssohns Choral mit variationen. Prachtig gespeeld. IJmkers interpretatie van Prélude Fugue et Variation van C. Frank is er één van de begenadigde liefhebber. Doordacht, liefdevol en begeesterd tegelijk. Fris en degelijk. Of Skizze van Schumann nou schetsen of concepten zijn, bij IJmker klonk het meer dan conceptueel of schetsmatig; ik hoorde beweeglijkheden in tempi waar aritmische typen het Spaans benauwd van krijgen. A. Pompers Andante con moto: wat een mooie muziek, aan het eind van het stuk dacht ik te kunnen horen dat Pomper een beiaardier is geweest. Dat Pomper op zijn zesde blind is geworden maakt zijn muziek misschien nog specialer. Fantasie over het Lutherlied Een vaste burg is onze God van J. Zwart kan met recht een fantasie worden genoemd; meer variaties op hetzelfde thema hoor je niet vaak: schitterende muziek. De muziek werd prachtig verklankt door de jonge IJmker, die vanavond bewees de muziek verinnerlijkt te hebben. Eenendertig mei 2017: de wereld en ik liggen achterover; de wereld van de warmte en ik van IJmkers orgelspel. En die nieuwe c.d. die nog niet klaar is? Dat werkt als een uitgesteld softijsje op een zwoele zomeravond: later is lekkerder.

Klaas van der Meulen